|
«Οποιαδήποτε ομάδα προσώπων -
κρατουμένων, πρωτογόνων, πιλότων ή ασθενών - αναπτύσσει μια
δική της ζωή που αποκτά νόημα, λογική και γίνεται
φυσιολογική από τη στιγμή που θα την πλησιάσεις». Με
βάση την πεποίθηση αυτή ο Έρβιν Γκόφμαν μας προσφέρει, στο
κλασικό και ανεκτίμητο έργο του, τα πορίσματα της επιτόπιας
ερευνάς του των ψυχιατρικών νοσοκομείων.
Τα
βασικά του σημεία είναι: Ο παραλληλισμός του ψυχιατρικού
ασύλου με άλλα, παρεμφερή «ολοπαγή» ιδρύματα (φυλακές,
μοναστήρια, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κ.λπ.) και η μελέτη των
κοινών χαρακτηριστικών τους· η απώλεια του εαυτού και η
πλήρης αλλοτρίωση, που συνιστούν την «ηθική σταδιοδρομία»
του ασθενούς του ψυχιατρείου· η πλούσια και ποικιλόμορφη
ζωή, ή μάλλον «λαθροβίωση», σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα· ο
μοναδικός χαρακτήρας της παροχής ψυχιατρικών υπηρεσιών, κατά
το ότι τίποτε που αφορά, έστω ελάχιστα, τη ζωή του ασθενούς
δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εκτός της αρμοδιότητας του
ψυχιάτρου.
Ένα βιβλίο-σταθμός για το ευαίσθητο
αυτό θέμα.
Ο Έρβιν Γκόφμαν (1922-1982), ήταν
καθηγητής κοινωνιολογίας στα πανεπιστήμια του Σικάγου και
του Μπέρκλεϊ.
|
