|
«Η εργασία αυτή επανεκδίδεται ύστερα από
είκοσι περίπου χρόνια. Επέλεξα να μην παρέμβω παρά σε
ελάχιστες περιπτώσεις, όπου αυτό ήταν απολύτως απαραίτητο
και όπου η νεώτερη έρευνα απεδείκνυε ότι υπήρχαν λάθη. Όταν
έγραφα το 1982 τη μελέτη γύρω από τα ρεύματα που είχαν
αντισταθεί στην ολοκληρωτική λογική του Κομμουνιστικού
Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), παραμένοντας σε ριζοσπαστικές ή
επαναστατικές θέσεις, θέλησα να καταγράψω όλες τις κινήσεις
αντίστασης στο ΚΚΕ και την «μπολσεβικοποίησή» του, δηλαδή
την πλήρη υποταγή του στις εντολές του Σοβιετικού
καθεστώτος. Θέλησα με λίγα λόγια να αποκατα-στήσω ιστορικά
όλους εκείνους τους οποίους η κομμουνιστική ιστοριογραφία
είχε καταδικάσει στη λήθη, στη λάσπη και την ατίμωση».
Θεόδωρος Μπενάκης (Από την εισαγωγή στη δεύτερη
έκδοση.)
«Το ελληνικό εργατικό
κίνημα ακολούθησε τη μοίρα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών
κινημάτων - και όχι μόνον αυτών - μετά τη διεθνή σύγκρουση
της δεκαετίας του 1920.
Είδε έτσι ένα τμήμα
του, το νικητή, αλάνθαστο, άσπιλο, αναλλοίωτο, να θριαμβεύει
και να μονοπωλεί την ιστορία. Είδε το νικημένο να σέρνεται
στη λάσπη, να συκοφαντείται, να διώκεται.
Στη χώρα μας, μετά τις αλλεπάλληλες κρίσεις του
Σοσιαλεργατικού και έπειτα Κομμουνιστικού Κόμματος, η
νικήτρια ηγεσία έθαψε βαθιά και τους λόγους των κρίσεων και
μια σειρά οργανωτικών και αγωνιστών που στάθηκαν στο πρώτο
μέτωπο της πάλης, τόσο απέναντι στον ταξικό εχθρό όσο και σε
κάθε παραμόρφωση «εκ των άνω» του Κόμματος. Λέκιασαν οι
νικήτριες ηγεσίες, με τη βούλα του χαφιέ, του ύποπτου, του
«εξτρεμιστή», του «δεξιού», του αντικομ-ματικού, όποιον
αντιτάχθηκε στη μετατροπή του Κόμματος σε άβουλη μαριονέτα
της νέας ρωσικής ηγεσίας».
Θεόδωρος Μπενάκης
(Από το εισαγωγικό σημείωμα του 1983.)
|
