|
Η Ιουλία
Τολιά γεννήθηκε το 1954 στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας.
Σπούδασε χημικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο.
από το 1983 έως το 2009 εργάστηκε ως διορθώτρια στην
εφημερίδα «Τα Νέα».
Έχει εκδόσει τις
ποιητικές συλλογές Κι ενώ οι ωρολογοποιοί μας
κοροϊδεύουν... (1987) και Μονότροπα σχεδόν...
(1995).
Δείγμα γραφής
Ήταν θλιμμένος τόσο,
που απορούσαμε πώς
δεν κατέφυγε στην αυτοχειρία·
πώς ο νους του
δεν
παρεξέκλινε ακραία.
Ένα βράδυ
είδα το πρόσωπό του
παγιδευμένο στο φως του φανοστάτη.
Τα χαρακτηριστικά του
έσβηναν μέσα στο υποκίτρινο
κι έμενε μόνο μια έκφραση
συμπόνιας.
Τότε κατάλαβα γιατί δεν ήταν ηττημένος.
Κοντά του
εκτός δέσμης φωτός
στην παρασκιά
τρεμόπαιζε η σκιά ενός ζητιάνου.
Ο ζητιάνος
ίσως ήταν
περαστικός.
Όμως ο άλλος
ήταν δικός μας
― ένας
αλλότροπος της συνοικίας.
Στις εκφράσεις κάποιων προσώπων
δοκιμάσαμε το βάθος του αισθήματός μας.
Στις χειρονομίες
τους
ατενίσαμε τρόπους ενσάρκωσης της ποίησης.
Στις
εκφράσεις
στις χειρονομίες
και στο ασύμβατο με το
εφήμερο
κάποιων προσώπων,
βρήκαμε το χαμένο
μα
προπαντός το διαφεύγον
νόημα των λέξεων.
|
