Αρχείο

Προφίλ

Ιστορικό

Συνδέσεις

Συχνές Ερωτήσεις

Νέα - Εκδηλώσεις

Προσφορές

Νεοελληνικά Κείμενα - Λογοτεχνία

 

προώθηση στο τέλος

ΛΟΥΚΑΣ ΑΞΕΛΟΣ
Τελευταία Πατρίδα

Α΄ Έκδοση 2013

ΙSBN 978-960-303-191-8

Σελ. 56, €8,00

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι έργο του ζωγράφου Στέφανου Ρόκου

ατήστε για μεγέθυνση

Στην τέταρτή του ποιητική συλλογή Τελευταία Πατρίδα, ο Λουκάς Αξελός παλεύει με την εικόνα και την ουσία, τη λογική και το συναίσθημα, χωρίς ποτέ να υπερτερεί κανένα. Τα ποιήματά του είναι παρενθέσεις ζωής που υμνούν την ομορφιά της στιγμής, αλλά και την αιωνιότητα. Ο πόθος, η μνήμη, η προδοσία, η εμμονή στο «παρ' όλα αυτά», η απώλεια διαπερνούν τους στίχους του ποιητή, που προσπαθεί να δώσει ένα κάποιο περιεχόμενο στο εύθραυστο σχήμα του μύθου. Με μια περιρρέουσα μελαγχολία και νοσταλγική διάθεση να υποφώσκει παντού και σε ένα μόνιμο διαλογισμό των λέξεων, ο κόσμος που περιγράφει έχει όλο το ειδικό βάρος της πραγματικότητας, της αίσθησης της φθοράς, αλλά και του ονείρου, της ιδέας μετάβασης στην άλλη, ιδεατή πραγματικότητα. Ο Αξελός στη Σκέψη του Μεσημεριού γράφει «ότι υπάρχουμε μόνον ως το σύνολο των εμπειριών μας». Και η τελευταία πατρίδα όλων μας ίσως και να 'ναι το σύνολο των εμπειριών μας…

 

Δείγμα Γραφής

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

Χέρια κλαδιά φορτωμένα άνθη·
αφράτη λευκότητα των μαστών
στο άδειο κρεβάτι·
εκεί
όπου γυμνή
άπλωσε την εξουσία της
για λίγο.

Η ομορφιά δραπετεύει μόνιμα θαρρώ·
η μνήμη είναι η τελευταία μας πατρίδα.

 

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Την ώρα
που η τελευταία τσεκουριά
λύγιζε τον κορμό,
ένας σφάχτης
τον έκοψε στα δύο.
Ο πόνος
ανήκει σε όλους
πρόφτασε να σκεφτεί
πέφτοντας πρώτος στο χώμα.

 

ΚΑΘΕ ΕΡΩΤΑΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Πίστεψες στην διαφάνεια των πραγμάτων,
στην αρετή των υποσχέσεων,
στην απολυτότητα των ονείρων,
στην ανοιχτή καρδιά
που προλέγει το μέλλον,
στην δύναμη του Γαλαξία
να κρατά στην θέση του ένα αστέρι.

Πίστεψες σ᾽αυτήν
που αιώνιους όρκους σου έδωσε
πείθοντάς σε
να ρίξεις άγκυρα, να δέσεις τα σχοινιά,
ν᾽αλλάξεις τα ονόματα όλων των δρόμων
δίνοντας το δικό της.

Και μένεις τώρα,
γυμνός
να απορείς,
πώς όλα αυτά
μπόρεσαν σε μια στιγμή
να ανατραπούν
από ένα μισοφαγωμένο μήλο.

Κάθε έρωτας έχει την δική του προδοσία.

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

Ο Λουκάς Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του ΑΠΘ, είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και δίδαξε ιστορία της νεότερης Ελλάδας στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τα γράμματα και το βιβλίο και διευθύνει από την ίδρυσή τους τις εκδόσεις «Στοχαστής» (1969) και το περιοδικό «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής» (1980).
Στο συγγραφικό πεδίο οι έρευνές του έχουν επικεντρωθεί σε τρεις άξονες: Στην παρουσίαση και ανάδειξη ορισμένων προσωπικοτήτων που αποτέλεσαν σταθμό και όριο στην διαμόρφωση της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης στην νεότερη Ελλάδα, στην μελέτη του Κυπριακού Ζητήματος και στην ανάλυση της εκδοτικής δραστηριότητας και της κίνησης των ιδεών στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1960 ως τις μέρες μας.
Επιμελήθηκε, σχολίασε και προλόγισε αρκετά βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, ενώ ταυτόχρονα, έχει ασχοληθεί με την κριτική και έχει δημοσιεύσει αρκετά δοκίμια, μελέτες και άρθρα σε διάφορα βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες.
Σταθερή είναι η ενασχόλησή του με την ποίηση. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και ανθολογίες και έχει κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές.
Κυριότερες αυτοτελείς δημοσιεύσεις του είναι οι μελέτες: Γ. Σκληρός. Σταθμοί και όρια στην διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης στην Ελλάδα, Εκδοτική δραστηριότητα και κίνηση των ιδεών στην Ελλάδα, Κύπρος. Η ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού, Πατριωτισμός, Διεθνισμός και Κυπριακό Ζήτημα στον συλλογικό τόμο με τους Tom Nairn, Michael Löwy κ.ά., Εθνικισμός ο σύγχρονος Ιανός, Ρήγας Βελεστινλής. Σταθμοί και όρια στην διαμόρφωση της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης στην Ελλάδα, Η Γεωγραφία των ανακαλύψεων καιΞαναδιαβάζοντας τον Γκράμσι και οι ποιητικές συλλογές: Περιπέτεια ή Επιστροφή αρ.2, Ταξίδι στη Νύχτα και Σκοτεινό Πέρασμα.


                                  Ποίηση σε περίκλειστο χώρο...


Η νέα ποιητική συλλογή του επικεφαλής των εκδόσεων «Στοχαστής» συγγραφέα Λουκά Αξελού τιτλοφορείται «Τελευταία Πατρίδα» και είναι, από κάθε άποψη, ένα όμορφο ποιητικό βιβλίο.
Η «Τελευταία Πατρίδα» διαρθρώνεται σε δύο μέρη, ένα που φέρει το ίδιο όνομα με τον γενικότερο τίτλο και ένα άλλο που ονομάζεται «Πλανόδιοι Πόθοι». Το πρώτο είναι ένα λυρικό ταξίδεμα στο οποίο ο ουρανός, το κύμα, η αμμουδιά, οι φωτοσκιάσεις και η ομίχλη μπερδεύονται γλυκά με τη σιωπή, την απώλεια, τη μνήμη, το όνειρο και τη θλίψη.
Ο Αξελός διαχειρίζεται με πλήρη επίγνωση και με τεχνική αρτιότητα (θα έλεγα, μάλιστα, ότι από τεχνικής άποψης είναι η καλύτερη από όλες τις συλλογές του) θέματα που αγγίζουν όλους, όπως η στιγμή που το αιφνίδιο συναντά και ανατρέπει τη  συνηθισμένη ροή της ζωής, η θλίψη της απώλειας, η διάψευση της ελπίδας και η προδοσία του ονείρου, η καθοριστική παντοδυναμία της μνήμης, ο χρόνος που δεν μας ανήκει και πάντα μας ξεπερνά, οι ατέλειωτοι μικροί - ή μεγάλοι - καθημερινοί θάνατοι, οι πτερόεσσες ιδέες, το ευάλωτο όλων μπροστά στον πόνο, ο θάνατος. Σε αμμουδιές πυρπολημένες από τον ήλιο και γοητευμένες από τους νυχτερινούς ουρανούς, ο Αξελός μιλά για μια ύπαρξη πυρπολημένη, γοητευμένη και παραδομένη στο αναπόφευκτο, ανεξαρτήτως.
  Μέσα σε όλα αυτά, η αναζήτηση της ομορφιάς, το κατεξοχήν επίδικο στοιχείο στην ποιητική του Αξελού, και ο προβληματισμός για την εφήμερη φύση της που την καθιστά εσαεί φευγαλέα διατρέχουν τη συλλογή και γίνονται ένα Leitmotiv και μια συνθήκη προσέγγισης της ζωής και του κόσμου: «Ανεξήγητο ερώτημα παραμένει / πώς αποτυπώνεται η ομορφιά / πέρα από την πραγματικότητα και τον χρόνο. / Πώς ο καθρέφτης αυτοδιαψεύδεται / από μιαν όλο χάρη, κίνηση ή ματιά / τέτοια που / έστω και για λίγο, / τον αποσπά / από τα απαρέγκλιτα / καθήκοντα του, / κλείνοντας στιγμιαίο ραντεβού / με την αιωνιότητα·».
  Το δεύτερο μέρος της συλλογής, οι «Πλανόδιοι Πόθοι», ασχολείται ακριβώς με την ερωτική έλξη, τον πόθο, το σμίξιμο, την προδοσία του έρωτα. Μολονότι η προσέγγιση του Λουκά Αξελού δεν καθορίζεται από ηθικολογίες ή καθωσπρεπισμούς, παραμένει εντός των ορίων της ευπρέπειας, είναι περισσότερο υπαινικτική και γι' αυτό περισσότερο αληθινή, χωρίς να χάνει σε ένταση.
  Η επίγνωση της παρουσίας του γυναικείου σώματος κάνει το φυσικό όριο του να εκτείνεται πέρα από το δέρμα προς τον παρατηρητή σε πρώτο χρόνο και τον αναγνώστη σε δεύτερο, δημιουργώντας ένα κλειστό σύστημα (άλλωστε, ο έρωτας είναι περίκλειστος χώρος, όπως μας λέει ο ποιητής), το
οποίο περιέχει τη συνείδηση του ποιητή ή του αναγνώστη που παρατηρεί και αναστοχάζεται ή του παρατηρητή που γράφει ποίηση με την πράξη της παρατήρησης του και μόνο.
 Έχει ειπωθεί ότι η λυρική ποίηση είναι ατομική, μοναχική υπόθεση, τόσο στη συγγραφή όσο και στην ανάγνωση της. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Το κλειδί στην όλη ιστορία είναι η εμπιστοσύνη που θα εμπνεύσει ο ποιητής στον αναγνώστη προκειμένου εκείνος να παραδοθεί στην αισθητική απόλαυση που του προτείνει. Ο Αξελός με την «Τελευταία Πατρίδα» του μας κερδίζει ολοκληρωτικά, αφήνοντας ένα απαλό αποτύπωμα στην ψυχή μας, μια απρόσμενη ελαφρότητα στο κέντρο τον ουρανού...

Χριστίνα Λιναρδάκη, Η Αυγή, 11 Μαρτίου 2014

επιστροφή στην αρχή
σειράπροηγούμενοεπόμενο


Οι πιο πρόσφατοι τίτλοι της σειράς



Γιώργος Γκανέλης
Υπό το μηδέν



Νικόλας Λεβέντης
Η αλήθεια των στιγμών

Πατήστε για μεγέθυνση

Αντρέας Σουσουρής
Ιστορίες του χαράματος
(Β΄τόμος)

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
Α έως Κ έως ΠΡ έως Ω