ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ του Ζεράρ Σαλιάν / Υπό Έκδοση

Ο Ζεράρ Σαλιάν είναι ειδήμων στις διεθνείς και στρατηγικές σχέσεις, στις ένοπλες συγκρούσεις και κυρίως στις ασύμμετρες συγκρούσεις (ανταρτοπόλεμο,τρομοκρατία) με τεράστιο έργο και δράση τα τελευταία χρόνια από την έδρα του, το Παρίσι. Σε αυτό του το βιβλίο, με τον τίτλο «Πολιτική και Τρομοκρατία», που σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Στοχαστής αναλύει ένα φλέγον ζήτημα:

Όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «τρομοκρατία» για τι πράγμα μιλάμε; Για συγκεκριμένες επιθέσεις  στη Γαλλία, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ; Για αλυσιδωτές επιθέσεις σε μουσουλμουνικές χώρες που βρίσκονται σε εμφύλιο πόλεμο ή όχι;  Ή καλύτερα για οργανώσεις που έχουν οριστεί ως «τρομοκρατικές» όπως είναι το Ισλαμικό Κράτος ή η πρώην Τζαμπάτ αλ – Νόσρα, η οποία ήταν μέλος της Αλ Κάιντα μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2016;

Ας θυμηθούμε πως την επομένη της 11ης  Σεπτεμβρίου 2001 η  κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους δημοσίευσε έναν εκτενή κατάλογο με οργανώσεις που χαρακτηρίζονταν ως «τρομοκρατικές». Αυτές οι οργανώσεις είχαν εναντιωθεί, για λόγους πολιτικούς, στις ΗΠΑ ή σε κράτη – συμμάχους τους  ή ευνοϊκά διακείμενα προς αυτές.  Μεταξύ αυτών πολλές  ήταν πράγματι, πάνω από όλα, αντάρτικες ομάδες που, πέρα από την εδαφική επιρροή (όπως για παράδειγμα οι κολομβιανοί FARC) συνδύαζαν αντάρτικες δράσεις και επιθέσεις τρομοκρατικού χαρακτήρα.

Προπαγάνδα, έλλειψη παιδείας και παραπληροφόρηση διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο στη χειραγώγηση των ΜΜΕ και στην κοινή γνώμη. Μπορούμε να αρκεστούμε να αποκαλέσουμε «τρομοκράτες» τα τζιχαντιστικά κινήματα που βρίσκονται εν δράσει στη Συρία και στο Ιράκ;

Αυτό το μικρό βιβλίο προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά και να εστιάσει στη σημασία της απειλής του φαινομένου, που ορίζεται ως τρομοκρατική, υπό τη τζιχαντιστική της μορφή.  Η σύγχυση, που διαχέεται κυρίως από τα τηλεοπτικά μέσα, δεν βοηθά καθόλου να καταλάβουμε το χάος που υπάρχει, εδώ και 6 χρόνια, στην Εγγύς Ανατολή με επίκεντρο τη Συρία και το Ιράκ,  καθώς και τις παράπλευρες συνέπειες. Η αντίληψη που έχει η κοινή γνώμη στη Δύση είναι ότι το στρατευμένο Ισλάμ, με τη μορφή του τζιχαντισμού, αποτελεί τη σημαντικότερη απειλή της εποχής μας. Έχει νόημα αυτή η αντίληψη; Δίνοντας μικρότερη  προσοχή σ’αυτό που δημιουργεί μεγάλη αίσθηση στη διεθνή σκηνή παρά στις θεαματικές αλλαγές, το σύντομο αυτό δοκίμιο αποσκοπεί στο να υπογραμμίσει πως ο τζιχαντισμός δεν αλλάζει καθόλου το παγκόσμιο status quo, αν συγκριθεί με κράτη, όπως η Κίνα, που επηρεάζουν τους συσχετισμούς των δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα.